Vakantie

Na de afgelopen zomervakantie zijn mijn man en ik lichtelijk getraumatiseerd, we hebben namelijk van de drie weken dat we in Spanje waren zo’n twee en een halve week bij verschillende eerste hulp posten, kinderartsen en tandartsen gezeten. We gingen van huis met een koortsige baby van negen maanden die vervolgens midden in de nacht met 40 graden koorts huilend wakker werd. En in Spanje bel je dan niet met de huisartsendienst maar rij je om 3 uur ‘s nachts naar de eerste hulp. Daar wacht je dan tot dat er bloed wordt afgenomen, en de baby wordt onderzocht om vervolgens in de wachtkamer te zitten wachten tot half twaalf in de middag om weer naar huis te worden gestuurd met de mededeling dat het wellicht een virus zou kunnen zijn en een recept antibiotica. De koorts bleef heen en weer gaan en wij kregen het advies om steeds maar terug te komen als de koorts niet binnen enkele dagen echt weg was.

Op het moment dat wij dachten dat het allemaal weer over was struikelde onze drie jarige zoon over de uitstekende wortels van een boom en kwam met zijn prachtige voortanden terecht op een stenen stoep. Zijn voortanden stonden hierna richting zijn achterhoofd en hij bloedde als een rund. Daar gingen we weer naar de eerste hulp en toen naar de kindertandarts. Deze laatste boog terwijl drie man, inclusief mijzelf hem vast moesten houden zijn tanden weer de goede kant op en zo stonden ze weer recht. Vervolgens mocht onze zoon twee weken lang geen harde dingen meer eten.

Het was een al ellende, we waren toen al langer dan drie jaar gestopt met roken maar hebben menig keer bij een benzine pomp twijfelend voor de sigaretten gestaan. Niks ontspanning en plezier maar angst en stress. Uiteindelijk is het natuurlijk allemaal goed gekomen. Concha had drie dagen voordat we naar huis gingen eindelijk echt geen koorts meer en heeft toen toch nog haar zwemluiers kunnen gebruiken en Lou heeft na een dieet van broodpap en roomijsjes weer zijn mooie rechte stevige tanden, die nu misschien wat rot zijn, weer terug. Bij terugkomst waren we allemaal opgelucht en wij tweeën vooral uitgeput, we zwoeren nooit meer op vakantie te gaan. Nu zijn we net terug van een heerlijke ontspannen vakantie en zijn vorige zomer bijna vergeten.

Blanca

Wat heb je echt nodig?

Tijdens mijn zwangerschap struinde in soms uren over het internet naar 'must haves' voor jonge moeders. Ik kwam verschillende lijstjes tegen en vergeleek ze naarstig met elkaar. Mijn persoonlijke ‘kon niet zonder’ top 5 voor de eerste maanden volgt hieronder. Ze staan niet in rangorde maar in volgorde van gebruik; van de kraamtijd naar het eerste hapje.

1. Het voedingskussen van Formfix bleek voor de komst van Ronja al een fantastische aankoop te zijn geweest. De laatste weken voor de bevalling wist ik van gekkigheid niet meer hoe ik moest liggen; mijn heupen deden pijn en die buik zat in de weg. Dit stevige en lange voedingskussen zorgde ervoor dat ik een stuk comfortabeler kon liggen.

In de borstvoedingsperiode heeft het kussen mijn nek en schouders enorm gespaard doordat het Ronja goed ondersteunde, hierdoor kon ik mijn lichaam beter ontspannen tijdens de borstvoeding.

2. Kleding; Overslagrompers en slobbroekjes

Overslagrompertjes zijn onmisbaar de eerste periode, omdat je ze niet over het hoofdje van het kindje aan trekt. Dit is prettiger voor de baby die net een ‘krappe reis’ door het baarmoederkanaal heeft afgelegd. Overslagrompertjes worden als het ware om het lichaampje heen gevouwen en met drukknoopjes vastgezet. Mijn man was er groot fan van en zag het nut van normale rompertjes niet meer in.

Slobbroekjes zijn broekjes met voet. Ze zitten lekker warm en zijn daarnaast erg praktisch. Hoe klein baby’tjes ook zijn, ze zijn in staat hun sokjes overal kwijt te raken. Mijn persoonlijk advies: zoek ze bij het voeteneinde van het wiegje, onder de commode en zeker in de tas van de kraamvisite. Of koop gewoon een paar slobbroekjes, dat bespaart je een hoop gedoe.

3. Weleda Calendula Billenbalsem Billenbalsem en Wind en Weer Balsem

zijn simpel gezegd fantastisch. Ze ruiken heerlijk en zijn 100% natuurlijk.

De billencrème is erg effectief bij luieruitslag. Zeker toen ons kleine meisje tandjes kreeg werd ze daar wat gevoeliger voor. We deden de billenbalsem op de rode huid en bij de volgende luier was het probleem verholpen.

De Wind en Weer balsem bleek vooral in de koude en natte maanden een uitkomst. Voor het naar buiten gaan op doen, en dan lekker wandelen in het bos of in de sneeuw. Ronjas huidje is nooit schraal geworden maar altijd heerlijk zacht en gezond gebleven

4. De Tripp Trapp stoel van Stokke. Zo gauw ons meisje zelfstandig overeind ging zitten en niet meer omviel zat ze in de Tripp Trapp. Ze vond het heerlijk om eindelijk mee te kunnen doen aan tafel en echt deel uit te maken van het eetmoment. De stoel is inmiddels compleet met een vrolijke waterafstotende bekledingset. Zelf leren eten vergt wat geduld en vlekken, maar de bekleding is eenvoudig te wassen en droogt zeer snel op de cv. Ook het tuigje waar ik van te voren zo tegen was, is intussen bevestigd en zorgt ervoor dat ons beweeglijke meisje blijft waar ze zit.

5. De Beaba Babycook is een stoomkoker waar je het eten voor je kindje snel en gemakkelijk mee kan bereiden. Wij houden zelf erg van koken en verse producten dus deze stoommachine was voor ons een echte uitkomst. Het wassen en snijden van de groenten kostte me twee minuten en daarna deed de Babycook de rest van het werk. Als je hem tijdens het koken van je eigen maaltje aanzet kan je daarna gezellig samen met je kindje eten. We gebruiken hem nu nog steeds om bijvoorbeeld even snel appelmoes mee te maken. Zalig!

Groet, Roos

Het Pierenbadje

Het Vondelpark is voor mij een plek vol herinneringen. Als geboren en getogen Amsterdamse heb ik talloze middagen in dit stadspark doorgebracht. Als kind bij het Melkhuisje en het pierenbad, als tiener op de veldjes richting het Max Euweplein en als student bij het Blauwe Theehuis.
De zomer dat ik zwanger was van Ronja slopen Peter en ik als vossen om het pierenbadje heen. Volgend jaar zouden wij ook de onzichtbare toegangspas hebben voor deze plek, dan zouden wij met kind op de arm toetreden tot deze magische habitat. Weinig als ik toen van babies wist zat ik een jaar later met een zes maanden oude baby bij het badje. Ze sliep en was zich geenszins bewust van wat er zich om haar heen afspeelde. Wel kon ik alvast ons nieuwe territorium verkennen en de boel eens even goed bespieden.

Afgelopen vrijdag was het zover; we gingen naar het pierenbadje. We voorzagen Ronja van zonnebrandcrème, wapperde ons kleedje neer, stalde onze proviand uit en keken om ons heen. Waar was Ronja gebleven? Een paar kleedjes verderop stond ze bij een slapende moeder en een bal. Die bal ging met haar mee. In haar nakie liep ze er wat mee rond en kreeg toen een ander kleedje in het oog, met een emmertje. Ronja besloop de eigenaresse van achter en ruilde de bal behendig voor het emmertje en liep verder. Wij bekeken dit tafereel grinnikend van een afstandje en waren benieuwd naar haar volgende prooi. Nadat Ronja nog een diabolo had geruild voor een slipper en die weer voor een roze opblaas flamingo, deed papa een rondje terugruilen met de eigenlijke bezitters van de spullen. Zij leken niet verbaasd over deze gang van zaken en wuifden onze excuses weg. Wij keken elkaar blij aan en voelden ons direct thuis op onze nieuwe Vondelpark-stek.

Ronja wilde absoluut niet bij ons op het kleedje zitten, ze klauterde over het lage muurtje richting pierenbadje en ik mocht welgeteld één rondje met haar badderen. Daarna zette ze haar strooptocht voort, ik nestelde me lekker bij papa op het kleedje in de schaduw en we keken verder naar het schouwspel van dochterlief. Zij had zich inmiddels aangesloten bij een gezin met spelende kinderen dat na een tijdje hun lunch tevoorschijn haalde. Met wat gezwaai hadden ze inmiddels doorgekregen dat deze kleine rover bij ons hoorde en ze hielden iets omhoog. We zagen niet wat het was, maar de hoogzwangere dame die tussen onze kleedjes in zat schoot ons te hulp. Ze maakte contact met Ronja’s nieuwe ouders en riep ons vervolgens vragend toe: ‘ Mag ze komkommer?’ ‘Jahaa’ riepen wij terug. Later herhaalde dit dezelfde tafereel zich bij een ander gezin waar Ronja haar zinnen op een rijstcracker gezet had. Na een half uurtje kwam Ronja tevreden terug en mochten we naar huis.
Hier viel ze snel en zonder tegenstribbelen in een diepe slaap, terwijl wij trots boven haar bedje hingen te mijmeren over ons volgende bezoek aan het pierenbadje.


Roos