Zwemmen

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: ik houd niet van zwembaden. Maar kinderen wel. En ik heb er twee, dus afgelopen dinsdag kon ik er niet langer onderuit en moest ik naar het zwembad. Het regende heel hard en dit maakte de rit naar het bad natuurlijk niet aantrekkelijker maar als je een drie jarige heb beloofd dat die lekker mag gaan zwemmen kun je hem moeilijk vertellen dat het plan niet doorgaat omdat het regent. Nat gingen we toch worden. Met regenjassen en al kwamen we verzopen bij het zwembad aan waar het een hele opgave bleek om in één keer door de poortjes te komen.

Daar stonden we met twee zenuwachtige kinderen in de kleedkamers. De kleinste probeerde steeds uit het verkleedhokje te ontsnappen door onder de deur te kruipen terwijl de oudste bijna een paniek aanval kreeg omdat hij bang was dat zij al zonder hem het bad in zou gaan. Ondertussen probeerde ik de warme weeë lucht te negeren en niet te letten op alle vreemde haren waar ik op zou kunnen staan. Slippers! Ik ben als de dood voor voetschimmel dus had ik mijn slippers mee en zo probeerde ik ook mijn slipperloze kinderen op de bankjes te laten staan zodat zij het ook niet zouden oplopen. Uiteraard was dit een zinloze actie.

Toen we eenmaal aangekleed waren hadden we een volgend doel, alles in de kluisjes krijgen. Met tassen, jassen, schoenen en een ongeduldige peuter onder mijn arm blokkeerde ik volkomen het gangpad, iets wat menig bejaarde die al een half uur voor aanvang van het 65+ zwemmen al klaar stond, niet echt wist te waarderen. Nadat deze missie was volbracht waren de douches aan de beurt, deze bleken na lang op een knop te drukken alleen maar aan te gaan als je het supersonisch bandje van je kluis ertegen aan hield. En toen was hij daar, het zwembad. Waar allerlei mensen die je niet kent in een warm watertje ronddobberen en altijd een beetje water inslikken en weer uitspugen. Mensen die misschien niet douchen of hun neus in het water snuiten. Deze gedachtes probeerde ik maar zo snel mogelijk van mij af te zetten zodat ik kon doen waar ik voor kwam, lekker zwemmen met mijn kinderen en mijn man. Dat is helemaal gelukt. Het wat ontzettend leuk, Lou en Concha vonden het geweldig. En ik ook. Later kreeg ik van mijn man een schouderklopje omdat ik me zo goed had weten te gedragen ondanks alle zwembad ellende. Ik had het overleefd en ook nog genoten. Maar toen ik thuis kwam vond ik hem als nog, aan mijn veiligheid-slipper. Een bosje lange blonde haren en ik heb kort zwart haar.

Blanca

Kamperen

Zaterdagochtend kregen wij opeens de geest; ‘We gaan kamperen’. Zo gezegd zo gedaan. Ronja is lekker ingedommeld dus dat geeft ons alle ruimte en tijd om in te pakken. De tent van zolder, het luchtbed, de slaapzakken en natuurlijk het gasstelletje. Veel broekjes voor onze kleine wildebras die nogal van modderstampen houdt en een extra set warme kleren voor onszelf. We fietsen met onze bagage naar het station en laten in de trein een flinke hoosbui met donderslagen passeren. Wonderwel is het droog als we uitstappen en dat blijft het ook.

Een tent opzetten met een rondlopend dwergje blijkt wat minder makkelijk dan gedacht. Ronja is direct fan van de tentstokken en gaat er dan ook mee aan de haal. De netjes neergelegde binnentent ziet er voor Ronja uit als het mooiste dansplekje van de camping. De tentharingen blijken tenslotte fantastisch te fungeren als bijtring, en ook al vinden papa en mama dat geen goed idee, zie ze maar eens terug te krijgen van een dreumes met doorkomende hoektandjes. Peter blaast het luchtbed op en ik maak kwartier in de tent. Ronja vermaakt zich ondertussen uitstekend met takjes en dennenappels en zwaait vrolijk naar iedereen die voorbij komt. Als alles klaar is zijn wij kapot en is Ronja gelukkig toe aan haar middagdut.

De volgende ochtend breekt er, totaal onverwacht, een nieuwe fase in ons leven als ouders aan; die van andermans kindjes bij de tent. Zo gauw ik terugkom van mijn ochtendritueel in het toiletgebouw, zijn er twee onbekende kindjes die zich hebben aangesloten bij ons reisgezelschap. Ze zwermen om de tent heen en plukken aan Ronja. Ze zijn vier en tweeënhalf en totaal bevangen van onze dochter. Die laat het zich welgevallen en wordt bekieteld, versleept en gevoerd door de twee zusjes. Peter ontfermt zich gelukkig over de nieuwe aanhang, want ik ben met mijn ochtendhoofd nog niet helemaal klaar voor deze nieuwe vorm van socializen in de vroege morgen. Ik zeg ze vriendelijk gedag en kruip de tent nog even in.

Later die dag gaan we een eindje fietsen bij Lage Vuursche. Ronja zit bij mij in het fietszitje en we vertellen haar over wat we zien; de bomen, de vogels en alle andere dingen in het bos. Ronja zegt sinds een paar weken ‘kookol’ als ze vogels ziet en dat woord kan ze vandaag goed oefenen. Als we terug zijn bij de tent en onze fietsen parkeren tegen een boom wijst Ronja omhoog en zegt met haar verkouden neusje: ‘Boohm’. Daarna lacht ze trots, en wij ook.

Roos

Advies

Als het om kinderen gaat weten we het allemaal beter. Zo heeft iedereen wel een puntje van kritiek over hoe onze vrienden het doen met hun kroost. Naast de onzekerheden die je als ouder kent, hou je je ook vast aan een paar dingen die voor jou en je gezin goed werken en zo probeer je jezelf ervan te overtuigen dat je het goed doet en dat anderen het misschien net zoals als jij zouden moeten regelen. Daarnaast heb je ook nog je eigen ouders als vergelijkingsmateriaal, hoe hebben zij het bij jou gedaan en wat doe jij met hun voorbeeld? Zo heb ik me toen ik zwanger was van mijn zoon voorgenomen om de tv niet meer automatisch aan te zetten bij thuiskomst. Dit zodat mijn kind in tegenstelling tot mijzelf niet starend naar een toestel zou opgroeien terwijl hij eigenlijk had willen spelen maar dit niet kon omdat hij door het beeldscherm gehypnotiseerd werd. Het gaat hier maar om een onschuldige gewoonte waar mijn ouders zich blijkbaar niet bewust van waren. Het is gelukt, ik heb negen maanden gehad om het af te leren, nu hou ik me angstvallig vast aan een half uurtje Sesamstraat.

Maar de ellende over hoe je bepaalde zaken moet aanpakken begint al tijdens de kraamtijd. Wel op verzoek voeden of een schema gebruiken? Stiekem de baby in bed nemen of in zijn eigen bedje laten huilen? En alsof dit niet genoeg is om je zelf zorgen over te maken zijn er de goedbedoelde adviezen van familie en vrienden. Uiteraard zijn de tips bedoeld om de jonge ouders op weg te helpen maar ze worden gegeven als waarheden en zo zorgen ze voor onzekerheid en irritatie bij de vader en moeder. Alsof je zelf niks kan bedenken of geen mening hebt.

Het beste is natuurlijk om je te informeren over belangrijke zaken zodat je je eigen mening kan vormen en uiteindelijk doet wat je zelf wilt. Zoals ik laatst tegen mijn pas bevallen schoonzusje zei: het belangrijkste is dat jullie doen waar je je goed bij voelt en dat je vooral naar mij luistert.

Blanca

Zwanger!

Hallo wereld, ik ben weer zwanger! Als alles goed gaat lopen er over een half jaar twee kleine kindjes rond in ons leven. Ik heb de eerste drie maanden weer ternauwernood overleeft. Je hoort vaak dat mensen de pijn van de bevalling na een paar dagen alweer vergeten zijn. In mijn geval gold dat voor de ochtendziekte; de totale lamlendigheid, slapeloze nachten en natuurlijk de misselijkheid; ik had het allemaal verdrongen. En dat was maar goed ook, anders was er nooit een tweede zwangerschap gekomen. Inmiddels ben ik 13 weken op weg, zijn de ergste klachten voorbij en probeer ik de normale gang van zaken weer op te pakken.

Nog even doorzetten en het grote genieten kan beginnen. De vorige keer heb ik me van de 16e tot en met de 34e week fantastisch gevoeld. Ik had vleugels en ging fluitend door mijn tweede trimester heen. Ik ben benieuwd hoe dat deze keer zal gaan. Ik ben al een aantal keer gewaarschuwd dat geen zwangerschap hetzelfde is. Wat nu in ieder geval al anders is, is dat ik alles al een keertje meegemaakt heb. Het afwachtend de eerste drie maanden, de echo en alle lichamelijke veranderingen. Het zijn nog steeds bijzondere dingen, maar de verwondering is minder. Waardoor deze zwangerschap natuurlijk ook totaal verschilt van de vorige is dat Ronja er is. ‘Is mama moe? Sorry mama, geen tijd voor; we moeten naar buiten!’

Al voor de geboorte van Ronja hoorden we: ‘En wanneer komt de tweede?’ Onze schouders gingen dan omhoog en we zeiden: ‘We beginnen er met één’. Vervolgens hoorden we hoe leuk een broertje of zusje voor Ronja zou zijn en dat ‘de tweede er zo gemakkelijk inschuift’, alsof het niets is. Vreemd genoeg waren het dezelfde mensen die na het horen over het nieuws van mijn tweede zwangerschap zeiden: ‘Oh, wat leuk! Maar, jullie gaan zo’n zware tijd tegemoet’.

Ik kan me nu nog maar moeilijk voorstellen hoe het straks met de nieuwe telg erbij zal zijn. Wat voor persoontje zal zich bij ons voegen en hoe zal dat ons leven veranderen? Volgend jaar kunnen we ons waarschijnlijk niet meer voorstellen dat we ooit niet met zijn vieren zijn geweest. Hoewel deze zwangerschap anders is dan de eerste voelt het toch een beetje als een herhaling van stappen. Ik heb hele traject immers al een keer doorlopen en ik weet waarmee ik straks beloond ga worden. Stiekem heb ik hierdoor zelfs nog een beetje het idee dat ik over een half jaartje opnieuw ga bevallen van Ronja.

Maar iets zegt me dat dat deze keer toch anders zal zijn. :)

Groet, Roos