Goedbedoeld?

Ik had uit verschillende hoeken al vernomen dat zwangere vrouwen en jonge ouders vaak het slachtoffer zijn van ongevraagd advies. Aangezien ik op het moment onder beide categorieën val ben ik natuurlijk een aantrekkelijk doelwit. Zo bleek ook de afgelopen weken.

Een frappant voorbeeld is de opmerkelijke raad die ik een paar weken geleden van een ‘Nordic Walkende’ bejaarde dame kreeg. Tijdens een wandeling met Ronja in het Vondelpark houdt ze ons staande. ‘Wat een vrolijk kindje ben jij’ zegt ze tegen Ronja. Vervolgens kijkt ze mij aan en zei: ‘Het is zeker een jongetje he?’ Ik schud beleefd ‘nee,’ als inmiddels ervaren niet roze-georiënteerde moeder van een dochter. Na het bekende excuus: ‘Oh sorry, ik zag niet dat het een meisje was’, antwoord ik stoïcijns ‘Oh maakt niet uit hoor’.

Het is daarna dat het gesprek onverwachts een andere wending neemt. Ze wenkt met haar Nordic Walking stok naar mijn bollende buikje. ‘Ben je zwanger van de tweede?’ Ik knik. ‘Weer een meisje’, zegt ze, ‘als je een jongen had gewild had je vreemd moeten gaan van je man’. Dan loopt ze door. Verbaasd door haar onverwachte advies kijk ik haar na, terwijl ze ferm weg stapt. ‘Tsja, daar is het nu te laat voor’, stamel ik nog wat. Bij thuiskomst lacht mijn man, die zelf een tweede telg is, dat hij bij de 20 weken echo wel zal merken hoe trouw ik hem ben geweest.

Twee weken later loop ik met Ronja een winkel uit en zet haar in het fietszitje. Ik word op mij schouder getikt. Alweer een bejaarde dame lacht me hartelijk toe. Haar witte lokken zijn netjes opgestoken en haar lippen zijn lichtroze gestift. Ze zegt: ‘Moet zij niet iets op haar hoofd, een helmpje ofzo?’ Tijdens het vervolg van haar goedbedoelde verhaal over een van de fiets gevallen kleinkind, bedenk me hoe ik dit gesprekje op een vriendelijke manier kan afwimpelen. Het lukt me aardig als ik geheel naar waarheid zeg dat Ronja nijdig wordt van dingen die ze niet zelf van haar hoofd kan halen. De dame knikt begripvol en we nemen afscheid. Naar huis fietsend mijmer ik na over het verschijnsel van deze ongevraagde waarschuwingen, adviezen en tips. Ze komen ongetwijfeld uit een goed hart, maar voelen vaak toch als een berisping als ze onverwacht op je afgevuurd worden.

Bij het stoplicht draait een man die duidelijk niet door heeft dat ik zwanger ben zijn autoraampje naar beneden en zegt: ‘wat heb jij een dikke buik zeg’, dan rijdt hij door. Verbouwereerd door zijn botheid springen de tranen in mijn hormonale ogen. Ik besluit spontaan alle bereidwillige, beleefde maar vooral beschaafde bejaarde dametjes met goed bedoeld advies in mijn hart te sluiten.

Voorlopig dan.

Roos