Naar Buiten

Het is heerlijk om te merken hoe Ronja, nu ze nog niet echt kan praten toch communiceert. Een van haar nieuwste woorden geeft gelijk haar grootste behoefte aan: 'Buituh', wat zoveel betekent als 'ik wil naar buiten'. Of het nou het park, het balkon of het dakterras bij oma is, Ronja wil de wind in d'r haren voelen. Als ze net wakker is pakt ze haar jas en legt die voor mijn voeten neer en zegt: ‘Buituh, buituh, buituh!’. Ik maak ondertussen ontbijt en pers sinaasappels voor ons uit. Vervolgens rent ze terug naar haar kamer en komt aanlopen met twee verschillende schoenen, drie sokken, of laatst met twee paar schoenen. ‘Buituh, buituh, buituh!’. Als dat niet helpt, pakt ze mijn schoenen of mijn jas en tas. Als mama dan nog niet naar wens reageert zet ze haar laatste redmiddel in en begint met twee handjes op de voordeur te slaan. Buituh, buituh, buituh!’.

Met goed weer zijn we de hele dag bij de zandbak, de geitenboerderij of crossen we op de fiets door de stad. Maar op regenachtige dagen moet ik mijn kleine meid even teleurstellen, wat leidt tot een hoop gedrein, gestamp en drama. Dit tot irritatie van onze onderbuurvrouw die sinds kort met een bezem tegen haar plafond klopt als het gedreun haar teveel wordt. Ze echoot het stampritme van Ronja net zolang na, tot ik geen andere uitweg zie dan het huis toch maar te verlaten. Vaak komt het er op neer dat ik met 11 kilo kind en verweekte zwangere spieren naar beneden zeul om tussen de buien door naar het park te gaan.

Ronja wil haar rode laarzen absoluut niet aan, maar haar gloednieuwe gele regenjas gelukkig wel. Vrolijk rent ze met doorweekte schoenen door het gras en gilt van plezier. Ze ziet vogels, bloemen, honden en bomen, wijst ernaar en benoemt ze. Als we bij het speeltuintje aankomen banjert ze enthousiast door het modderige zand en klimt met mijn hulp de glijbaan op. Ik poog het glijvlak nog een beetje af te deppen met een zakdoek en dan laat Ronja zich met een vaartje naar beneden roetsjen. Ze land veilig op haar billen en zegt vertederend: ‘Boem’.

Aangezien ze al drie maanden hoest, niest en talloze tinten snot gepresenteerd heeft, vraag ik me af of deze natte uitjes wel zo verantwoord zijn. Eén blik op een stralende Ronja neemt al mijn zorgen weg, geluk is tenslotte het beste medicijn wat er is, nietwaar? Als ik de lucht te dreigend grijs vind worden, bewegen we ons langzaam weer richting huis en zijn vaak net voor de volgende bui weer binnen. Dan is Ronja vaak zo gesloopt van de buitenlucht dat ze lekker haar warme melk drinkt en als een blok in slaap valt.

Roos