Meisje
Vroeger dacht ik dat meisjes van poppen hielden omdat ze die kregen. Nu weet ik beter. Bij een van haar eerste bezoekjes naar de speelgoed winkel, ze was denk ik nog net geen jaar, dook ze op een stapel met babypoppen. Ik droeg haar en probeerde door te lopen naar de blokken maar zij gilde en gooide zichzelf ongeveer op de grond. Ze was niet meer weg te krijgen uit de roze hoek waar barbies, minikinderwagens en bolle baby’s domineerden. Ze kon nog maar net zelfstandig staan, iets wat ze nauwelijks een volle minuut kon volhouden, maar op dat moment heeft ze al haar kracht bijeengeraapt om zolang mogelijk van al dat speelgoed te kunnen genieten.
En wat kun je anders doen dan haar een pop geven. Thuis hadden we er al eentje die van Lou was geweest, die mocht ze wel van hem overnemen. Hij heeft het een paar keer een flesje gegeven om vervolgens de pop voor altijd te vergeten. Concha daarentegen kan de hele dag als een soort van minimoeder in de weer zijn met haar kleine, die laatst de naam Vijf van haar heeft gekregen. Vijf wordt zo’n beetje om de tien minuten verschoond, gevoed en in bed gelegd. Maar wat de moeder van Vijf vooral doet is haar baby in en uit de buggy halen en haar rondjes om de tafel rijden.
Misschien is het bij ons toeval maar hij heeft het al na drie minuten gezien met dat baby gedoe en zij loopt de hele dag achter een kinderwagen met het liefst dan ook nog een pop onder haar T-shirt.
Gelukkig vindt ze het ook heerlijk om samen met haar broer met de duplo te bouwen. Maar na een tijdje kan ze het dan toch niet laten om een duplo mannetje in het pas gebouwde huis in bed te leggen. Mijn meisje.
Blanca
Geen opmerkingen:
Een reactie posten