Vandaag heeft ze iets gedaan waar ieder ouder voor vreest en waar mensen het over hebben als het om een dwarse peuter gaat. Haar broer hebben er nooit op kunnen betrappen maar het is nog maar half twee in de middag en ze heeft al een paar aanvallen achter de rug.
We hadden net afgerekend in de supermarkt toen ik haar vertelde dat ze de zware boodschappentas niet mocht dragen en dat ik dat ging doen. Voor ik het wist lag ze daar te spartelen en te gillen. Ze had zichzelf voor de boodschappenkarren op de grond gegooid en het zag er niet naar uit dat ze zelf weer ging opstaan. Ze maakte zichzelf helemaal slap zodat het bijna onmogelijk was om haar op te pakken, en zo gleed ze een aantaal keer uit mijn handen als ik haar onder haar armen probeerde op te tillen. En ondertussen natuurlijk het gegil. Het is gelukkig augustus en het lijkt er op dat wij en nog maar een paar andere gekken in de stad zijn gebleven, de rest is heel verstandig op vakantie gegaan, dus het viel wel mee met de starende en keurende blikken.
Maar wat te doen met het razende kind? Ik heb haar onder mijn arm gepakt en buiten op de fiets verteld dat zo’n woede uitbarsting niet kan. Anderhalf uur later herhaalde de scène zich weer maar dan thuis omdat ze moest gaan slapen. Nu ligt ze lekker in haar bedje en hopelijk blijft ze daar nog wel een uur. En wie weet was de “ik gooi mezelf op de grond scène” maar een boze droom. Ik ben bang van niet.
Blanca
Geen opmerkingen:
Een reactie posten