Eerste Woordjes

Ronja’s woordenschat begint de afgelopen tijd in rap tempo toe te nemen. Waar ze eerst vooral papa, mama, klaar, en kokoo (vogel) zei, heeft ze binnen een paar weken een heel nieuw repertoire opgebouwd. Ze heeft het over koe, paard, teen, haar, buik bloem, tas, opa en natuurlijk oma met haar dakkie (dakterras). Daarnaast zijn er meer en meer woorden die ze begrijpt maar nog niet zegt. Eerst reageerde ze alleen op woorden als melk en eten, maar nu pakt ze vol enthousiasme haar schoenen, sjaal, beer, fles, boek van de plek waar het ligt. Ze loopt naar de kast, tafel, bank, bed, gang of slaapkamer als je haar vraagt daar iets te pakken. Mijn favoriet is om haar en raar hoedje op te doen en te zeggen: ‘Kijk maar in de spiegel’. Na een waggelend sprintje werpt ze een blik in de spiegel, schaterlacht en komt vrolijk de kamer weer in.

En des te meer ze begrijpt, des te meer wij haar nieuwe begrippen aanbieden en herhalen.

Er zijn ook woorden die opeens ten tonele verschijnen zonder dat we daar enkele invloed op gehad hebben. Laatst liepen we door de Jordaan met Ronja in de rugdrager en hoorden we opeens: ‘ijsss’. We keken om en zagen dat er inderdaad een voorbijganger met een ijsje langskwam. Twee weken eerder hadden we in de auto een ijsje gegeten en haar wat likjes gegeven en er verder weinig aandacht aan besteed. Kennelijk heeft dat ene momentje op haar veel meer indruk gemaakt op haar dan op ons. De volgende ochtend werd ik wakker van Ronja die met volle overtuiging zei: ‘Mama, ijsss’. En ik was extra trots, omdat ijsss ook een van mijn eerste woordjes was.

Haar nieuwste woordje is muis. Helaas komt dit niet door de aanschaf van een nieuwe knuffel of het liedje ‘Onder de vloer van Mark zijn huis’, maar door de recente aanwezigheid van deze kleine grijze beestjes in ons huis. Nooit eerder hadden we muizen in huis, maar de open balkondeur die ons voorzag van een briesje tijdens hete zomerdagen en een kruimelende Ronja hebben het hier toegankelijk en paradijselijk voor ze gemaakt. Dit komt onmiskenbaar doordat wij het erg vaak over muizen, muizenkeutels en muizengif hebben gehad. Ook mijn verhaal over de muis die vlak voordat ik naar bed ging de slaapkamer in rende, en vooral de heftige emotie in mijn stem daarbij, zullen een ongetwijfeld hun sporen hebben achtergelaten.

Door Ronja’s taalhonger neem ik me de laatste dagen telkens voor om niet te vloeken of andere rare dingen te zeggen. Wie weet wat ze oppikt en op een ontoepasselijk moment (en vol trots) met de rest van de wereld wil delen. Ik oefen voorlopig dus braaf door op oeps, jeetje, tjonge en natuurlijk verdikkeme.

Roos