Tweede Zwangerschap

Vanmorgen werd ik wakker van een klein meisje dat naast me een mantra van nieuw verworven vocabulaire zat op te dreunen: ‘Bus, trein, auto rijen, toren, bed, bloem, boot, huis, komkom, boem, mais, broodje, kaas, eten, poppetje, sgoen, beer, konijn, neus, teen, buik, BEEBIE, BEEEEBIE’. Nog voor ik echt wakker ben wordt de deken van mijn lijf gerukt en wordt mijn buik bedolven onder de kusjes. ‘Beebie, meisje, zusje’, Ronja heeft volgens mij geen flauw idee wat er zich echt in mijn buik afspeelt maar ze is dol op de commotie die hij te weeg brengt. Papa aait erover heen, de verloskundige voelt er aan en houdt er tikkende apparaatjes tegenaan en de rest van de mensheid heeft het telkens over mama’s grote buik.

Het is goed dat Ronja me regelmatig op mijn groeiende buik wijst, want het klopt wat ze over een tweede zwangerschap zeggen: Je doet hem er een beetje bij. Zo zit ik gisteravond wat versuft bij zwangerschapsyoga. Na een half uurtje rekken en strekken zegt de docente: ‘Ga met je adem naar je kindje’. Mijn hersens knarsen, ‘Kindje... Kindje.. Ohja, ik ben zwanger’. Mijn aandacht gaat even helemaal niet naar mijn baby, maar naar de verwondering over mijn warrigheid. Wat zou ik anders doen op deze stormachtige herfstavond tussen tien andere dikke buiken? De rest van de avond focus ik me met grote intensiviteit op het ongeboren meisje dat in mijn buik rondzwemt. Ze lijkt nog een beetje beledigt want ik krijg niet direct een reactie op mijn plotselinge avances.

Alles gaat sneller deze zwangerschap; de weken, de spierverweking en hopelijk straks ook de bevalling. Volgens de verloskundige komt dat laatste ook wel goed; tijdens ons eerste weerzien zei ze dat zij die een tweede zwangerschap aandurven, beloond worden met een snelle ontsluiting en een vlotte uitdrijving. Na deze plastische aanmoediging liepen we ietwat onthutst naar huis. De bevalling, die waren we voor het gemak ook even ‘vergeten’....

Roos